Bhagwat Geeta Chapter 1 Shlok -27
Arjuna came to a profound realization on the battlefield, as he saw his comrades and family members, who were about to engage in a deadly conflict. Overwhelmed by sorrow and a sense of duty that seemed impossible to fulfill, he understood that his distress stemmed from his intense attachment to his physical relatives. In this moment, he lost sight of his spiritual identity, forgetting that he was not merely a body. His affection for his bodily kin had clouded his consciousness.
In the materialistic perspective, we tend to identify ourselves solely with our physical bodies, leading to strong emotional bonds with our bodily relatives. This attachment, rooted in ignorance, comes with the inevitable burdens of life—pain, sorrow, grief, and death. Only with the demise of the physical body does this materialistic attachment come to an end. However, we are more than just our physical forms; our eternal souls transcend the boundaries of life and death. Entangled in the myriad attachments of the material world, we often lose sight of the fact that the Supreme Lord is our sole permanent relative. He is the Father, Mother, Friend, Master, and Beloved of our eternal souls.
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/images.jpg)
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/img1-1.jpg)
अर्जुन को युद्ध के मैदान में एक गहन अनुभूति हुई, जब उन्होंने अपने साथियों और परिवार के सदस्यों को देखा, जो एक घातक संघर्ष में शामिल होने वाले थे। दुःख से अभिभूत और कर्तव्य की भावना जिसे पूरा करना असंभव लग रहा था, वह समझ गया कि उसका संकट उसके शारीरिक रिश्तेदारों के प्रति उसके गहन लगाव से उत्पन्न हुआ है। इस क्षण में, उसने अपनी आध्यात्मिक पहचान को खो दिया, यह भूल गया कि वह केवल एक शरीर नहीं था। अपने शारीरिक रिश्तेदारों के प्रति उनके स्नेह ने उनकी चेतना को धुंधला कर दिया था।
भौतिकवादी परिप्रेक्ष्य में, हम स्वयं को केवल अपने भौतिक शरीर के साथ पहचानते हैं, जिससे हमारे शारीरिक रिश्तेदारों के साथ मजबूत भावनात्मक बंधन बनते हैं। यह लगाव, अज्ञानता में निहित है, जीवन के अपरिहार्य बोझ – दर्द, दुःख, दुःख और मृत्यु के साथ आता है। केवल भौतिक शरीर के निधन के साथ ही यह भौतिकवादी लगाव समाप्त हो जाता है। हालाँकि, हम केवल अपने भौतिक स्वरूप से कहीं अधिक हैं; हमारी शाश्वत आत्माएँ जीवन और मृत्यु की सीमाओं को पार करती हैं। भौतिक संसार की असंख्य आसक्तियों में उलझकर, हम अक्सर इस तथ्य को भूल जाते हैं कि भगवान हमारे एकमात्र स्थायी रिश्तेदार हैं। वह हमारी अनन्त आत्माओं का पिता, माता, मित्र, स्वामी और प्रिय है।
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଗଭୀର ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିଥିଲେ, ଯେହେତୁ ସେ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ଏବଂ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ମାରାତ୍ମକ ବିବାଦରେ ଭାଗ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଦୁ orrow ଖ ଏବଂ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଏକ ଭାବନା ଯାହା ପୂରଣ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ମନେ ହେଉଥିଲା, ସେ ବୁ understood ିପାରିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଘନିଷ୍ଠତା ହେତୁ ତାଙ୍କର ଦୁ distress ଖ ଘଟିଛି | ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ କେବଳ ଏକ ଶରୀର ନୁହେଁ ବୋଲି ଭୁଲି ନିଜର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପରିଚୟକୁ ଭୁଲିଗଲେ | ତାଙ୍କ ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ସ୍ନେହ ତାଙ୍କ ଚେତନାକୁ ମେଘ କରିଦେଇଥିଲା |
ବସ୍ତୁବାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ, ଆମେ କେବଳ ନିଜ ଶାରୀରିକ ଶରୀର ସହିତ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ପ୍ରବୃତ୍ତି କରିଥାଉ, ଯାହା ଆମର ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଦୃ strong ଭାବପ୍ରବଣତାକୁ ନେଇଥାଏ | ଅଜ୍ଞତାର ମୂଳରୁ ଏହି ସଂଲଗ୍ନ, ଜୀବନର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାର – ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଦୁ orrow ଖ, ଦୁ ief ଖ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଆସିଥାଏ | କେବଳ ଶାରୀରିକ ଶରୀରର ବିନାଶ ସହିତ ଏହି ବସ୍ତୁବାଦୀ ସଂଲଗ୍ନତା ସମାପ୍ତ ହୁଏ | ତଥାପି, ଆମେ କେବଳ ଆମର ଶାରୀରିକ ରୂପଠାରୁ ଅଧିକ; ଆମର ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମା ଜୀବନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି | ବସ୍ତୁ ଜଗତର ଅସଂଖ୍ୟ ସଂଲଗ୍ନରେ ଜଡିତ, ଆମେ ପ୍ରାୟତ the ସର୍ବୋପରି ପ୍ରଭୁ ଆମର ଏକମାତ୍ର ସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପର୍କୀୟ ବୋଲି ଭୁଲିଯାଉ | ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଅନନ୍ତ ଆତ୍ମାଙ୍କର ପିତା, ମାତା, ବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ ଏବଂ ପ୍ରିୟ |
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/img1.jpg)