Bhagwat Geeta Chapter 1 Shlok -32-33
Arjuna gazed out upon the expansive assembly of warriors gathered on the battlefield and found himself reflecting on his relationships with them. His thoughts turned to his esteemed teachers, Dronacharya and Kripacharaya, who had imparted their knowledge and wisdom to him. He also contemplated the presence of his granduncle Bheeshma and Somadatta, with whom he shared a connection.
Arjuna’s thoughts extended to Bhurishrava, the son of Somadatta, and the many other warriors who had taken their places on the battlefield. He couldn’t help but consider his maternal uncles, including Kuntibhoj, Purujit, Shalya, and Shakuni, who had joined the impending conflict.
Among the multitude of warriors, the most prominent figures were the hundred Kauravas, the sons of his uncle Dhritarashtra. Arjuna acknowledged the vast family tree that extended from the Kauravas, encompassing their sons, grandsons, and a myriad of other relatives, all of whom had assembled there, fully prepared for a battle that might lead to their ultimate demise.
Twice in this verse, Arjuna employed the word “api,” which signifies “even though.” He turned to Shree Krishna, addressing him as Madhusudan, the conqueror of the demon Madhu. Arjuna expressed his inner conflict, stating, “O Madhusudan, I do not desire to slay them, even though I am aware of their eagerness to engage in this battle.” He further questioned the purpose of this devastating conflict by saying, “Even though we fight for the sake of victory over the three worlds, what joy could we derive from killing our own kith and kin?” Arjuna grappled with the moral and emotional complexities of the impending battle, seeking guidance from Lord Krishna.
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/images.jpg)
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/process-aws.webp)
अर्जुन ने युद्ध के मैदान में एकत्रित योद्धाओं की विशाल सभा को देखा और खुद को उनके साथ अपने संबंधों पर विचार करते हुए पाया। उनके विचार अपने सम्मानित शिक्षकों, द्रोणाचार्य और कृपाचार्य की ओर मुड़ गए, जिन्होंने उन्हें अपना ज्ञान और बुद्धिमत्ता प्रदान की थी। उन्होंने अपने दादा भीष्म और सोमदत्त की उपस्थिति पर भी विचार किया, जिनके साथ उनका संबंध था।
अर्जुन के विचार सोमदत्त के पुत्र भूरिश्रवा और कई अन्य योद्धाओं तक फैले हुए थे जिन्होंने युद्ध के मैदान में अपना स्थान ले लिया था। वह कुन्तिभोज, पुरुजीत, शल्य और शकुनि सहित अपने मामाओं पर विचार करने से खुद को रोक नहीं सका, जो आसन्न संघर्ष में शामिल हो गए थे।
योद्धाओं की भीड़ में, सबसे प्रमुख व्यक्ति सौ कौरव थे, जो उनके चाचा धृतराष्ट्र के पुत्र थे। अर्जुन ने कौरवों के विशाल परिवार वृक्ष को स्वीकार किया, जिसमें उनके बेटे, पोते और असंख्य अन्य रिश्तेदार शामिल थे, जो सभी वहां इकट्ठे हुए थे, एक ऐसे युद्ध के लिए पूरी तरह से तैयार थे जो उनके अंतिम विनाश का कारण बन सकता था।
इस श्लोक में अर्जुन ने दो बार “अपि” शब्द का प्रयोग किया है, जिसका अर्थ है “यद्यपि”। वह श्री कृष्ण की ओर मुड़े और उन्हें मधुसूदन, राक्षस मधु के विजेता के रूप में संबोधित किया। अर्जुन ने अपने आंतरिक संघर्ष को व्यक्त करते हुए कहा, “हे मधुसूदन, मैं उन्हें मारने की इच्छा नहीं रखता, भले ही मैं इस युद्ध में शामिल होने की उनकी उत्सुकता से अवगत हूं।” उन्होंने आगे इस विनाशकारी संघर्ष के उद्देश्य पर सवाल उठाते हुए कहा, “भले ही हम तीनों लोकों पर विजय के लिए लड़ते हैं, लेकिन हमें अपने ही रिश्तेदारों को मारने से क्या खुशी मिल सकती है?” अर्जुन आसन्न युद्ध की नैतिक और भावनात्मक जटिलताओं से जूझ रहे थे और भगवान कृष्ण से मार्गदर्शन मांग रहे थे।
ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ବିସ୍ତାର ସଭାକୁ ଅନାଇ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଥିବା ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ | ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତାଧାରା ତାଙ୍କ ସମ୍ମାନଜନକ ଶିକ୍ଷକ, ଦ୍ରୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ କ୍ରିପାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲା, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ | ସେ ତାଙ୍କ ନାତୁଣୀ ଭୀଷ୍ମ ଏବଂ ସୋମାଦତ୍ତଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ସହ ସେ ଏକ ସଂଯୋଗ ବାଣ୍ଟିଥିଲେ।
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ସୋମାଦତ୍ତର ପୁତ୍ର ଭୁରିଶ୍ରାଭା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ନେଇଥିବା ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲା। ସେ ଆସୁଥିବା ବିବାଦରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିବା କୁଣ୍ଟିଭୋଜ, ପୁରଜିତ୍, ଶାଲିଆ ଏବଂ ଶକୁନିଙ୍କ ସମେତ ତାଙ୍କ ମାମୁଁମାନଙ୍କୁ ବିଚାର କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରିନଥିଲେ।
ବହୁ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶହେ କ ur ରବ, ତାଙ୍କ ମାମୁଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଏକ ବିରାଟ ପାରିବାରିକ ବୃକ୍ଷକୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ନାତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରି, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତିମ ନିପାତ ହୋଇପାରେ |
ଏହି ପଦରେ ଦୁଇଥର ଅର୍ଜୁନ “ଆପି” ଶବ୍ଦକୁ ନିୟୋଜିତ କରିଥିଲେ, ଯାହାକି “ଯଦିଓ” କୁ ବୁ ifies ାଏ | ସେ ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଭୂତ ମାଧୁଙ୍କ ବିଜେତା ମଧୁସୂଦନ ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଭିତରର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରି କହିଛନ୍ତି, “ହେ ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମୁଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାଗ ନେବାକୁ ସେମାନଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ବିଷୟରେ ଜାଣିଛି।” ସେ ଆହୁରି ମଧ୍ୟ ଏହି ବିନାଶକାରୀ ବିବାଦର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ ଯଦିଓ ଆମେ ତିନିଟି ଜଗତ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଁ ସଂଗ୍ରାମ କରୁ, ତଥାପି ଆମର ନିଜ କିଟ୍ ଏବଂ କିନ୍ନରମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଆମେ କେଉଁ ଆନନ୍ଦ ପାଇପାରିବା? ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରି ଅର୍ଜୁନ ଆସୁଥିବା ଯୁଦ୍ଧର ନ moral ତିକ ଏବଂ ଭାବଗତ ଜଟିଳତା ସହ ମୁକାବିଲା କରିଥିଲେ।
![](https://purikhaja.com/wp-content/uploads/2023/10/img1.jpg)